Covid online

In Covid tijd
begeleiden

-cursief-


Ik sta op de parking van het rust en verzorgingstehuis.
Tegen de muur van het tehuis staan twee omgekeerde bierbakken.
Op de bierbakken twee kleinkinderen die door het te hoge vensterraam naar binnen kijken. De kinderen staan op hun tenen en zijn dan nét hoog genoeg om oma te zien, op de Covid afdeling.
Daar staat oma. Een krasse lieftallige dame, met een grote glimlach onbereikbaar gescheiden door het glas.
Een klein meisje op de toppen van de tenen toont een tekening, “Kijk oma voor jou gemaakt!”
Oma knikt, steekt haar duim op en haar lippen bewegen.
‘Goed gedaan’ vul ik in…
Ik sta er op te kijken, en het kleine meisje geeft het beste van zichzelf als bekwame balletdanserers bovenop de bierbakken… Oma applaudisseert… Ook oma beweegt zich naar de kleindochter toe.
Een ballet van wederzijdsheid… het heeft iets ontroerend om naar te kijken.
Het zegt alles over onze ontologie als mens… zonder relaties en zonder verbinding kunnen we niet leven.
Als de balansen uit beweging zijn, als de dialoog stilvalt stagneert onze verbinding, en tegelijkertijd ook de verbinding binnen onszelf. Dus we doen er alles aan om verbonden te zijn.
Zélfs diegene die zich op het eerste zicht terug trekt…
Covid…het doet wat met ons, wij die een relationele omgeving nodig hebben, zoals een vis het water nodig heeft. Vanzelfsprekend tot het vanzelfsprekende ophoudt.
De meeste van mijn cliënten zijn overgeschakeld online. Het online begeleidingsverhaal begon wat mij betreft alvast schoorvoetend, en buiten mijn persoonlijke comfort zone… Het is ‘op de tenen’ staan. Het is het beste van onszelf geven. Het is ook wat vermoeiender.
Buiten de persoonlijke comfortzone, aanvankelijk, om dan tot verwondering te komen: sommige van mijn cliënten vertellen méér dan in de spreekkamer… ook online komen er momenten van intense stilte en ontroering. Eén cliënt slaagt er waarempel in om zijn boosheid gestalte te geven terwijl dat in de spreekkamer een hele opdracht is…
En nét zoals bij gewone gesprekken blijf je wel eens achter met het gevoel… ‘amaai dit is bewegiing’. Zelden de ervaring alsof het online gesprek een nietszeggende slag in het water is.
Vandaag werken we terug in de praktijk. Maar er zijn situaties waarin cliënten aangeven, nu doe ik dit liever van thuis uit. En soms is dat inderdaad ‘gepast’.
Ook Covid brengt me er nederig toe dat ‘mijn weten’ zijn beperking heeft.
Nadat ik schoorvoetend vaststelde dat online gesprekken ook betekenis kunnen hebben, kwam ik al vlug tot de wetenschap dat het vooral die cliënten waren waar ik reeds een tijdje mee op weg was die vooral verbonden waren in het gesprek.
Tot die éne mevrouw zich plots, ofschoon aanvankelijk véél voorbehoud, tijdens het online intake gesprek aan de slag ging… én in verbinding ging om het werk op te nemen.
Ook die wetenschap sneuvelt…
En ja er zijn cliënten die gewacht hebben tot we enkele dagen geleden terug onze praktijkruimte gingen op zoeken. Ja er zijn mensen die ‘het’ online echt niet kwijt kunnen. Toch zijn we met de online gesprekken een positieve ervaring verder.
Soms gaan we ‘de dans’ aan samen met onze cliënten, soms op de toppen van de tenen, en niemand ‘weet’ waar dit ‘samen’ ons brengt ook al zijn we uit onze comfortzone…
Zo schrijft zich het onvoorspelbare en niet maakbare relationele leven van de wederkerigheid ook in Covid tijden.

Jan Permentier 17-06-2020

Geef een antwoord